Viðreisn

Kynleg lög um menn

03.04.18
Höfundur: Jón Steindór Valdimarsson

Alþingi breytti skil­grein­ingu nauðg­unar í hegn­ing­ar­lögum á fundi sínum þann 23. mars sl. Þar með er engum vafa und­ir­orpið að sá sem hefur sam­ræði eða önnur kyn­ferð­is­mök við aðra án þess að fyrir liggi sam­þykki er sekur um nauðg­un. Skila­boðin frá lög­gjaf­anum eru afar skýr og til þess fallin að hafa for­varnar­gildi auk þess sem laga­á­kvæðið sjálft er öllum auð­skil­ið.

Skil­grein­ing nauðg­unar
Til glöggv­unar er rétt að rifja upp gamla nauðg­un­ar­á­kvæðið í 194. grein. Það var svohljóð­andi:

„Hver sem hefur sam­ræði eða önnur kyn­ferð­is­mök við mann með því að beita ofbeldi, hót­unum eða ann­ars konar ólög­mætri nauð­ung ger­ist sekur um nauðgun og skal sæta fang­elsi ekki skemur en 1 ár og allt að 16 árum. Til ofbeldis telst svipt­ing sjálf­ræðis með inni­lok­un, lyfjum eða öðrum sam­bæri­legum hætti.

Það telst einnig nauðgun og varðar sömu refs­ingu og mælt er fyrir um í 1. mgr. að not­færa sér geð­sjúk­dóm eða aðra and­lega fötlun manns til þess að hafa við hann sam­ræði eða önnur kyn­ferð­is­mök, eða þannig er ástatt um hann að öðru leyti að hann getur ekki spornað við verkn­að­inum eða skilið þýð­ingu hans.“

Í gamla ákvæð­inu er verkn­að­ar­lýs­ing í for­grunni, þ.e. ofbeldi, hót­anir eða ann­ars konar ólög­mæt nauð­ung. Eftir breyt­ing­una er sam­þykkið komið í aðal­hlut­verkið hljóðar ákvæðið þá svo [let­ur­breyt­ingar eru höf­und­ar]:

„Hver sem hefur sam­ræði eða önnur kyn­ferð­is­mök við mann án sam­þykkis hans ger­ist sekur um nauðgun og skal sæta fang­elsi ekki skemur en 1 ár og allt að 16 árum. Sam­þykki telst liggja fyrir ef það er tjáð af frjálsum vilja. Sam­þykki telst ekki liggja fyrir ef beitt er ofbeldi, hót­unum eða ann­ars konar ólög­mætri nauð­ung. Til ofbeldis telst svipt­ing sjálf­ræðis með inni­lok­un, lyfjum eða öðrum sam­bæri­legum hætti.

Það telst einnig nauðgun og varðar sömu refs­ingu og mælt er fyrir um í 1. mgr. að beita blekk­ingum eða not­færa sér villu við­kom­andi um aðstæður eða að not­færa sér geð­sjúk­dóm eða aðra and­lega fötlun manns til þess að hafa við hann sam­ræði eða önnur kyn­ferð­is­mök, eða þannig er ástatt um hann að öðru leyti að hann getur ekki spornað við verkn­að­inum eða skilið þýð­ingu hans.

Jákvæð við­brögð, en hver er þessi mað­ur?
Það vakti athygli mína að margar konur sem lýstu ánægju sinni með skýrt ákvæði um sam­þykki voru að sama skapi óánægðar með orða­lag ákvæð­is­ins. Það tal­aði ekki til allra vegna þess að þar væri talað um menn sem í huga margra þýddi bara karl­menn.

„Hver sem hefur sam­ræði eða önnur kyn­ferð­is­mök við mann án sam­þykkis hans ger­ist sekur um nauðgun ...“

Orða­notkun ákvæð­is­ins virð­ist ekki tala skýrt til kvenna. Gildir þá einu þó færð séu fram þau rök að konur séu líka menn. Rétt er að benda á að notkun orðs­ins maður við skil­grein­ingu nauðg­unar er óbreytt frá því sem var fyrir þessa breyt­ingu ákvæð­is­ins í síð­asta mán­uði.

Orðið maður er teg­und­ar­heiti og tekur því til allra kynja, ungra og gam­alla af þeirri teg­und. Orðið maður er líka sér­heiti yfir karl af teg­und­inni mað­ur. Oft­ast þegar talað er um menn eða mann segir mál­vit­und flestra að verið sé að vísa til karl­manna eða karl­manns. Fæstum dettur í hug að vísað sé til kvenna eða bland­aðs hóps karla og kvenna þegar sagt er: Menn­irnir komust allir í mark. Eng­inn myndi segja um hóp kvenna að þar væru saman komnir margir menn.

Er þá ástæða til þess að huga að orða­lagi laga með það fyrir augum að gæta þess að þau falli betur að almennri mál­vit­und um kyn og orða­notk­un? Er heppi­legt að nota orðið maður þegar það hefur tví­þætta merk­ingu en í almennu tali vísar það nær ein­göngu til karla?

Eigi skal refsa manni ...
Athuga­semdir kvenn­anna við orða­lag nauðg­un­ar­á­kvæð­is­ins kveiktu hjá mér áhuga á að skoða hegn­ing­ar­lögin með til­liti til orða­notk­unar þegar vísað er til þess fólks sem fremur brot og verður fyrir brot­um. Það fer ekki á milli mála að hegn­ing­ar­lögin nota orðið maður yfir­leitt sem teg­und­ar­heiti sem er ætlað að taka til allra óháð kyni.

Til dæmis hefst fyrsta grein hegn­ing­ar­lag­anna svo:

„Eigi skal refsa manni, nema hann hafi gerst sekur um hátt­semi, sem refs­ing er lögð við í lög­um, eða má öld­ungis jafna til hegð­un­ar, sem þar er afbrot tal­in.“

Engum lög­fræð­ingi, lög­manni eða dóm­ara bland­ast hugur um að hér sé vísað til allra, óháð kyni, og einnig í þau 262 skipti sem ein­hver beyg­ing­ar­mynd orðs­ins maður kemur fyrir í þeim rúm­lega 260 greinum sem hegn­ing­ar­lögin hafa að geyma. Hið sama gildir um per­sónu­for­nafnið hann í þau 271 skipti sem það kemur fyr­ir.

Orðið maður er þó ekki alltaf notað sem teg­und­ar­heiti í hegn­ing­ar­lög­un­um. Dæmi um það er 188. grein sem fjallar um sif­skap­ar­brot, en þar segir í 3. mgr.:

„Ókvæntur maður eða ógift kona, sem gengur að eiga gifta konu eða kvæntan mann, skal sæta fang­elsi allt að 1 ári.“

Hér er orðið maður notað um karl og fer það varla á milli mála í því sam­hengi sem það kemur fyr­ir. Í 25. grein er talað um eig­in­mann og eig­in­konu og í 223. grein er talað um kven­mann svo nokkur dæmi séu tek­in. Í 70. grein er talað um verknað sem bein­ist að karli, konu eða barni. Ekki er aug­ljóst af hverju er ekki talað um verknað sem bein­ist að manni eða barni. Það væri í betra sam­ræmi við notkun orðs­ins maður ann­ars staðar í lög­un­um.

Þetta gæti verið fyr­ir­sögn í blaði: „Mað­ur­inn sem framdi brotið var dæmdur til þungrar refs­ingar og hefur hann þegar hafið afplán­un." Það má full­yrða að ekki myndi hvarfla að nokkrum les­anda að um konu gæti verið að ræða, allir myndu telja að sá sem braut af sér væri karl. Sam­kvæmt orð­færi hegn­ing­ar­lag­anna gæti þessi maður hins vegar verið hvers kyns sem væri. Hér er því aug­ljóst ósam­ræmi milli orð­færis laga og almennrar mál­vit­und­ar.

Spurn­ingin er þá sú hvort þetta skipti ein­hverju máli ef lögin eru í reynd hlut­laus jafn­vel þó þau stang­ist á við almenna mál­vit­und og notkun orðs­ins maður í dag­legu tali og rit­máli.

Lögin eiga að vera skýr og hlut­laus
Hefðir og venjur eru sterk­ar. Það á á líka við í laga­máli. Skýr­ing og túlkun laga og dómar sem á þeim byggja eru þess eðlis að mik­il­vægt er að sam­fella sé í notkun og túlkun orða og hug­taka. Að sama skapi er mik­il­vægt að lögin séu skýr og skilj­an­leg þeim sem þau lesa.

Það má vel halda því fram að notkun orðs­ins maður í hegn­ing­ar­lögum og víða ann­ars staðar í lögum og eldri textum hafi fyrst og fremst átt við karla ein­göngu. Konur voru ein­fald­lega hlið­settar og auka­at­riði, oftar en ekki rétt­lausar þegar grunnur var lagður að þeim textum þar sem orðið maður er not­að. Gildir það jafnt um ver­ald­lega sem trú­ar­lega texta.

Það er full ástæða til þess að taka þessi mál til alvar­legrar skoð­un­ar. Vel má hugsa sér að byrja á almennum hegn­ing­ar­lögum og fara yfir þau frá upp­hafi til enda með kynja­gler­aug­um.

Eftir slíka skoðun gæti upp­haf hegn­ing­ar­lag­anna ef til vill hljóðað svo:

„Eigi skal refsa fólki, nema það hafi gerst sekt um hátt­semi, sem refs­ing er lögð við í lög­um, eða má öld­ungis jafna til hegð­un­ar, sem þar er afbrot tal­in.“

Með sama hætti mætti hugsa sér að skil­grein­ing nauðg­unar í 194. grein hljóð­aði svo:

„Hver sem hefur sam­ræði eða önnur kyn­ferð­is­mök við mann­eskju án sam­þykkis hennar ger­ist sekur um nauðgun og skal sæta fang­elsi ekki skemur en 1 ár og allt að 16 árum. Sam­þykki telst liggja fyrir ef það er tjáð af frjálsum vilja. Sam­þykki telst ekki liggja fyrir ef beitt er ofbeldi, hót­unum eða ann­ars konar ólög­mætri nauð­ung. Til ofbeldis telst svipt­ing sjálf­ræðis með inni­lok­un, lyfjum eða öðrum sam­bæri­legum hætti.

Það telst einnig nauðgun og varðar sömu refs­ingu og mælt er fyrir um í 1. mgr. að beita blekk­ingum eða not­færa sér villu við­kom­andi um aðstæður eða að not­færa sér geð­sjúk­dóm eða aðra and­lega fötlun mann­eskju til þess að hafa við hana sam­ræði eða önnur kyn­ferð­is­mök, eða þannig er ástatt um hana að öðru leyti að hún getur ekki spornað við verkn­að­inum eða skilið þýð­ingu hans.“

Væri ekki til bóta að færa tungu­tak lag­anna nær fólk­inu og þar með fólkið nær lög­un­um?

Við viljum að við séum öll jöfn fyrir lög­um. Mann­rétt­indi og önnur rétt­indi sem við setjum með lögum taki til okkar allra og tali til okkar allra. Við viljum að lögin séu fyrir okkur og um okk­ur.

Höf­undur er þing­maður Við­reisn­ar. Greinin birtist fyrst á Kjarnanum, 2. apríl 2018.

Fleiri greinar