06 mar ESB er valkostur
Senn líður að því að utanríkisráðherra, Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, leggi fram þingsályktunartillögu um áframhald aðildarviðræðna við Evrópusambandið.
Með því verður uppfyllt loforð sem þáverandi formaður Framsóknarflokksins, Sigmundur Davíð Guðlaugsson, og þáverandi formaður Sjálfstæðisflokksins, Bjarni Benediktsson, gáfu við myndun ríkisstjórnar árið 2013. Það er að leita álits þjóðarinnar á því hvort kláraðar skyldu aðildarviðræður við Evrópusambandið, þannig að unnt væri að taka afstöðu til spurningarinnar um aðild á grundvelli aðildarsamnings.
Þeir stjórnmálamenn og stjórnmálaflokkar sem talað hafa fyrir því að ekki skyldi leitað eftir aðildarviðræðum nema að undangenginni þjóðaratkvæðagreiðslu, fá nú að nýju tækifæri til að staðfesta þessa skoðun sína í heyranda hljóði.
Nokkuð hefur borið á því að fólk misskilji hver ætlun ráðherra og ríkisstjórnar er með framlagningu þingsályktunartillögunar. Þjóðaratkvæðagreiðsla um aðildarviðræður er hvorki flóknari né einfaldari en orðin kveða á um. Samþykki íslenska þjóðinn að klára viðræður og fá fram samning, verður gengið að samningaborði við Evrópusambandið. Afurðin úr því er svo háð samþykki þjóðarinnar. Samþykki þjóðin ekki að ganga til samninga við Evrópusambandið, mun ekki verða gengið til samninga og þá mun ekki fást fram aðildarsamningur sem kosið verður um. Það er nokkuð merkilegt að það þurfi að taka þetta fram, en stundum er þetta svona.
Þjóðaratkvæðagreiðsla um aðildarviðræður er spurning um að setja á borð valkost fyrir okkur Íslendinga. Eru til valkostir í gjaldmiðilsmálum sem lækka vexti og verðbólgu? Hvaða kostir fylgja því að bindast nánari böndum við nágrannaþjóðir okkar, sem jafnframt eru á langstærsta markaðssvæði okkar, bæði með tilliti til inn- og útflutnings? Með hvaða hætti er hægt að tryggja sérstöðu okkar og þær gríðarlegu auðlindir sem við búum yfir? Um þetta höfum við þráttað áratugum saman.
Tímasetningin til að fjölga valkostum okkar er fullkomin. Þrálát verðbólga hefur áhrif á allt samfélagið og rýrir lífskjör heimila og atvinnulífs. Þau kerfi sem þjónað hafa alþjóðasamfélaginu á síðustu áratugum eru undir verulegu álagi. Öryggis- og varnarmál á norðurslóðum hafa ekki verið stærra viðfangsefni frá lokum seinna stríðs. Tollar og viðskiptahindranir eru í sífellt meira mæli að breytast í þvingunartæki í samskiptum milli ríkja. Allar stærstu áskoranir samtímans eru þess eðlis að þeim verður eingöngu mætt með meiri samvinnu milli ríkja.
Sú veröld sem við búum í hefur breyst með undraskömmum hætti. Það er ekki í boði að sitja og vona að hlutirnir lagist af sjálfu sér. Aðild að Evrópusambandinu er valkostur sem við hljótum að vilja skoða til hlítar.